Aristotelica Polonica
Seria edycji źródłowych i komentarzy poświęcona recepcji arystotelizmu w kulturze dawnej Rzeczypospolitej oraz Europy Środkowej. Jej tomy prowadzą przez logikę, dialektykę, politykę, etykę, antropologię filozoficzną i spory wyznaniowe przełomu późnego renesansu oraz wczesnej nowożytności.
Źródła do historii filozofii dawnej Rzeczypospolitej
Tomy Aristotelica Polonica pokazują, że arystotelizm nie był jedynie systemem szkolnym ani zestawem gotowych pojęć. Był językiem nauczania, narzędziem sporu, sposobem porządkowania wiedzy i punktem odniesienia dla filozofii praktycznej, teorii państwa, logiki, antropologii oraz teologii moralnej.
Seria do pracy ze źródłem
Aristotelica Polonica jest serią wymagającą uważnej lektury: wprowadza czytelnika w łacińskie teksty filozoficzne, ich kontekst akademicki i religijny, a także w historię pojęć, które kształtowały dawne myślenie o człowieku, wspólnocie, prawdzie, państwie i moralności.
Logika, polityka, etyka i filozofia człowieka
Seria prowadzi przez różne obszary dawnej filozofii praktycznej i teoretycznej. Obok tekstów związanych z dialektyką oraz logiką znajdują się w niej traktaty o polityce, etyce, prawdzie, naturze człowieka i porządku wiedzy.
Dialektyka i logika
Tomy serii pokazują, jak dawna szkoła wykorzystywała pojęcia arystotelesowskie, komentarz do tradycji klasycznej i techniki argumentacji w kształceniu humanistycznym.
Polityka i wspólnota
W serii pojawiają się teksty dotyczące teorii państwa, porządku politycznego, prawa i władzy. Arystotelizm staje się tu językiem opisu wspólnoty oraz praktyki społecznej.
Etyka i antropologia
Istotny nurt tworzą teksty o moralności, prawdzie, godności, naturze człowieka i celu życia. To obszar, w którym filozofia spotyka się z teologią, edukacją i polemiką religijną.
Publikacje z serii
Tomy Aristotelica Polonica tworzą spójny zbiór edycji i opracowań źródłowych. Pokazują, jak dziedzictwo Arystotelesa przechodziło przez akademie, drukarnie, spory religijne, komentarze szkolne i traktaty filozoficzne późnego renesansu.
Dialectica Ciceronis
Współczesne wydanie krytyczne dzieła Adama Burskiego z 1604 roku, stanowiącego erudycyjny podręcznik oraz antologię, która rekonstruuje logikę stoicką opierając się na pismach Cycerona i innych autorów antycznych.
Systema disciplinae politicae
Dzieło Bartłomieja Keckermanna to oparty na myśli arystotelesowskiej nowożytny podręcznik filozofii politycznej, służący jako praktyczny przewodnik dla mężów stanu, który szczegółowo omawia formy ustrojowe, obowiązki władcy i obywateli oraz metody skutecznego zarządzania państwem w celu zachowania stabilności i osiągnięcia dobra społecznego.
Microcosmus
Dzieło autorstwa Franza Tidike to opublikowany w 1615 roku traktat, który w sposób szczegółowy udowadnia, że człowiek stanowi tytułowy mikrokosmos, czyli miniaturowe odzwierciedlenie całego wszechświata oraz nieskończonej mądrości Boga-Stwórcy.
Exercitationum Peripateticarum libri duo
Dzieło autorstwa Johannesa Regiusa to polemiczny traktat filozoficzny wymierzony w „Partitiones Logicae” Petrusa Friderusa, w którym autor broni tradycyjnej logiki arystotelesowskiej (perypatetyckiej) i stanowczo krytykuje metodę Piotra Ramusa oraz jego zwolenników za wprowadzanie do nauki błędów, istotnych braków i pojęciowego zamętu.
Rakowscy arystotelicy
Edycja dwóch łacińskich traktatów z zakresu filozofii moralnej autorstwa Jana Crella i Adama Gosławskiego, która ukazuje, w jaki sposób polscy antytrynitarianie z przełomu XVI i XVII wieku zaadaptowali oraz zmodyfikowali etykę Arystotelesa, uzupełniając ją o chrześcijańskie zasady własnej wiary.
Arystoteles czytany przez dawną szkołę i dawną Rzeczpospolitą
Aristotelica Polonica pozwala zobaczyć, że dawna filozofia nie była abstrakcyjną historią pojęć. Żyła w wykładach, sporach, traktatach, akademiach, drukarniach i środowiskach religijnych. Tomy serii pokazują, jak tradycja klasyczna była przyswajana, poprawiana, komentowana i używana do opisu nowych problemów.
Po co sięgać po Aristotelica Polonica?
Po te książki warto sięgnąć wtedy, gdy interesuje nas nie tylko sam Arystoteles, ale także historia jego czytania. Seria pokazuje, jak dawne środowiska akademickie rozumiały argumentację, moralność, politykę, prawdę i naturę człowieka oraz jak przenosiły dziedzictwo starożytne do własnych sporów.